گل شاه عباسی یکی از شاخص‌ترین نقوش گیاهی در هنر ایرانی است که شکل تثبیت‌شده‌ی آن به دوره صفوی، به‌ویژه زمان شاه عباس اول، بازمی‌گردد. این نقش حاصل تکامل نقوش ختایی و گرایش به نمایش گل‌های بزرگ‌تر و شاخص‌تر است و به‌مرور به یک عنصر هویتی در هنر تزیینی ایران تبدیل شد. هرچند ریشه‌های آن در نقوش گیاهی پیشین دیده می‌شود، اما در دوره صفوی به زبان بصری مستقل و قابل‌تشخیص رسید.

از گل شاه عباسی به‌طور گسترده در فرش‌بافی، کاشی‌کاری، تذهیب، پارچه‌های فاخر و تزئینات معماری استفاده شده است. در فرش‌های دوره صفوی، این گل اغلب به‌عنوان عنصر اصلی ترنج یا تکرارشونده در متن فرش دیده می‌شود. حضور آن معمولاً نشان‌دهنده اهمیت، مرکزیت یا شکوه بصری در ترکیب‌بندی است.