بته‌جقه از کهن‌ترین و شناخته‌شده‌ترین نقوش تزیینی ایرانی است که ریشه‌های آن به دوران پیش از اسلام و نمادهای مرتبط با طبیعت، درخت سرو، شعله آتش یا جوانه گیاه بازمی‌گردد. این نقش در دوره‌های مختلف، به‌ویژه صفوی و قاجار، گسترش یافت و از ایران به دیگر مناطق مانند هند و سپس اروپا راه پیدا کرد. بته‌جقه در غرب با نام «پیزلی» شناخته می‌شود، اما خاستگاه مفهومی و فرمی آن ایرانی است.

این نقش کاربرد گسترده‌ای در پارچه‌بافی، شال‌ها، لباس‌های سنتی، فرش، کاشی‌کاری و تزیینات کتاب داشته است. بته‌جقه به‌ویژه در منسوجات و پوشاک و به خصوص پارچه ترمه نقش هویتی و فرهنگی پررنگی دارد و به‌عنوان الگویی تکرارشونده یا عنصر شاخص در ترکیب‌بندی استفاده می‌شود. در بسیاری از آثار، بته‌جقه علاوه بر جنبه تزیینی، حامل معنا و نماد نیز هست.