نقش حاشیه معمولاً به‌صورت نواری پیوسته و تکرارشونده طراحی می‌شود و می‌تواند شامل نقوش گیاهی، هندسی، کتیبه‌ای یا ترکیبی از آن‌ها باشد. ریتم، تکرار منظم و پیوستگی بصری از ویژگی‌های اصلی آن است. حاشیه‌ها اغلب از نظر بصری آرام‌تر از متن مرکزی طراحی می‌شوند تا تمرکز اصلی حفظ شود، اما در عین حال انسجام کلی اثر را تقویت می‌کنند.

در طول زمان، نقش حاشیه از فرم‌های ساده و تکراری به ترکیب‌های پیچیده‌تر با چند لایه و تنوع ریتمی رسیده است. در دوره‌هایی مانند تیموری و صفوی، حاشیه‌ها به‌شدت غنی و پرجزئیات شدند و گاه خود به عنصری مستقل و چشمگیر تبدیل گشتند. در طراحی معاصر، نقش حاشیه اغلب ساده‌سازی شده و به‌صورت الگوهای مینیمال یا گرافیکی بازتفسیر می‌شود، اما کارکرد اصلی آن در قاب‌بندی و نظم‌دهی همچنان حفظ شده است.