تشعیر با خطوط بسیار نازک و ظریف، اغلب به رنگ طلا یا قهوه‌ای روشن، اجرا می‌شود. موضوعات آن معمولاً شامل نقش حیوانات، گیاهان، صحنه‌های شکار یا عناصر طبیعت به‌صورت مینیمال و خطی است. کم‌رنگ بودن، ظرافت بالا و حضور در حاشیه از ویژگی‌های اصلی تشعیر است و نقش آن بیشتر القای فضا و حرکت است تا جلب توجه مستقیم.

در دوره تیموری، تشعیر حالتی ساده‌تر و خطی‌تر داشت، اما در دوره صفوی به اوج ظرافت و تنوع موضوعی رسید. در برخی آثار متأخر، تشعیر با جزئیات بیشتر یا ترکیب با رنگ‌های محدود همراه شد. در دوران معاصر، این شیوه گاه به‌صورت الهام‌گرفته و انتزاعی در طراحی گرافیک یا تصویرسازی بازتفسیر می‌شود، اما اصل ظرافت و حاشیه‌محور بودن آن حفظ شده است.