نقوش محرابی از عناصر مهم تزیینی–معماری در هنر اسلامی ایران هستند که مستقیماً از فرم و کارکرد محراب الهام گرفته‌اند. محراب به‌عنوان نشانه جهت قبله، از نخستین سده‌های اسلامی جایگاهی ویژه در معماری مذهبی داشته و به‌تدریج تزئینات مرتبط با آن به‌صورت یک الگوی مستقل وارد هنرهای تزیینی، به‌ویژه فرش و کاشی‌کاری، شده است. اوج تکامل نقوش محرابی را می‌توان در دوره‌های سلجوقی، تیموری و صفوی مشاهده کرد.

مهم‌ترین کاربرد نقوش محرابی در معماری مذهبی، به‌ویژه در تزئین محراب مساجد و اماکن آیینی است. علاوه بر آن، این نقوش در فرش‌های سجاده‌ای، قالی‌های محرابی، تذهیب و کاشی‌کاری نیز به‌کار می‌روند. در فرش، نقش محرابی علاوه بر جنبه تزیینی، کارکرد نمادین و جهت‌دهنده دارد.