کاشی‌کاری ترکیبی از رنگ، نقش و هندسه است و می‌تواند شامل نقوش هندسی، گیاهی، کتیبه‌ای و تصویری باشد. استفاده از رنگ‌های شاخص مانند لاجوردی، فیروزه‌ای، سفید، زرد و سیاه از ویژگی‌های بارز آن است. تکرار، تقارن، ریتم بصری و هماهنگی با ساختار معماری، کاشی‌کاری را به عنصری یکپارچه با بنا تبدیل می‌کند.

کاشی‌کاری در طول زمان از شیوه‌های ساده‌تر مانند آجر لعاب‌دار به تکنیک‌های پیچیده‌تری چون کاشی معرق، معقلی، هفت‌رنگ و زرین‌فام رسید. هر دوره تاریخی سبک و رنگ‌بندی خاص خود را شکل داد؛ برای مثال، کاشی‌کاری تیموری با ظرافت و پیچیدگی نقوش و دوره صفوی با هماهنگی رنگ و مقیاس شناخته می‌شود. در معماری معاصر نیز کاشی‌کاری به‌صورت برداشت‌های مدرن و ترکیب با مصالح جدید ادامه یافته است.