گره‌چینی یکی از مهم‌ترین نظام‌های تزیینی مبتنی بر هندسه در هنر ایرانی–اسلامی است که ریشه آن به دانش ریاضی و هندسه عملی معماران و هنرمندان ایرانی بازمی‌گردد. شکل‌گیری و گسترش این هنر به‌ویژه از دوره سلجوقی آغاز شد و در دوره‌های تیموری و صفوی به بالاترین سطح پیچیدگی و کمال رسید. گره‌چینی نه‌تنها یک نقش تزیینی، بلکه روشی برای سازمان‌دهی فضا بر اساس نظم و نسبت‌های دقیق هندسی بوده است.

گره‌چینی به‌طور گسترده در معماری، به‌ویژه در در و پنجره‌های چوبی (اُرُسی)، مشبک‌ها، کاشی‌کاری، آجرکاری، گچ‌بری و تزئینات داخلی به‌کار رفته است. علاوه بر نقش زیبایی‌شناختی، در بسیاری موارد کارکرد عملی مانند کنترل نور، دید و جریان هوا نیز داشته است. در هنرهای وابسته به کتاب و صنایع‌دستی نیز از الگوهای گره‌چینی استفاده شده است.