گل و مرغ ترکیبی از عناصر طبیعی، معمولاً گل‌های لطیف و پرندگان کوچک مانند بلبل است. برخلاف نقوش کاملاً هندسی، این نقش بر پایه خطوط نرم، حرکت آزاد و ترکیب‌بندی شاعرانه شکل می‌گیرد. تأکید بر ظرافت، لطافت رنگ، تضاد میان سکون گل و پویایی پرنده و فضای احساسی از ویژگی‌های اصلی آن است.

در دوره صفوی، گل و مرغ حالتی نزدیک‌تر به نگارگری داشت، اما در دوره قاجار به فرمی مستقل، تزیینی‌تر و گاه اغراق‌شده رسید. در این دوره، رنگ‌ها پرکنتراست‌تر و فرم‌ها آزادتر شدند. در کاربردهای معاصر، گل و مرغ گاه به‌صورت ساده‌سازی‌شده، گرافیکی یا تلفیقی با سبک‌های مدرن بازآفرینی می‌شود، در حالی که حس شاعرانه و طبیعت‌محور آن حفظ می‌گردد.